Owczarek Środkowoazjatycki - wzorzec

KRAJ POCHODZENIA: Rosja.

Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne. Sekcja 2.2. Molosy, typ górski. Nie podlegają próbom pracy.

BUDOWA CIAŁA: Mocny, o masywnym kośćcu i silnie rozwiniętej muskulaturze. Niekiedy spotyka się psy tej rasy mające tendencję do ociężałości. Gruba skóra z dobrze rozwiniętą i elastyczną tkanką łączną tworzy często w okolicach szyi fałdy.

GŁOWA: Masywna, o szerokiej mózgoczaszce i dobrze wykształconych kościach policzkowych. Płaskie czoło ze słabo zaznaczonym stopem. Kufa nieco krótsza niż mózgoczaszka, szeroka między oczami i niemal nie zwężająca się; patrząc z przodu i z góry graniasta, z profilu przypomina stożek, z grubymi, nieco obwisłymi, zakrywającymi kąciki warg faflami. Trufla nosa dobrze rozwinięta, czarna.

U psów o jasnym umaszczeniu dopuszczalna brązowa trufla.

USZY: Małe, wiszące, nisko osadzone, trójkątne.

OCZY: Ciemne, szeroko rozstawione, okrągłe, ustawione frontalnie.

SZYJA: Krótka, muskularna, nisko noszona, tworząca z linią grzbietu kąt 30-40 stopni.

KLATKA PIERSIOWA : Szeroka i głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami, jej dolna linia sięga do wysokości łokci lub poniżej nich.

LĘDŻWIE: Krótkie, szerokie, lekko wysklepione.

ZAD: Szeroki, muskularny, ustawiony niemal poziomo.

OGON: Wysoko osadzony, zwisający, sierpowaty, sięgający do stawów skokowych.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Patrząc z przodu proste i równoległe, ich długość od podłoża do łokci przewyższa nieznacznie połowę wysokości w kłębie. Kąt stawu barkowego wynosi ok. 100 stopni. Proste, mocne i długie przedramiona; krótkie, szerokie, mocne, pionowo ustawione śródręcze.

KOŃCZYNY TYLNE: Równoległe, na wysokości stawów kolanowych i skokowych nieco wyprostowane, krótkie podudzie, mocne, ustawione pionowo śródstopie.

ŁAPY: Mocne, owalne, zwarte.

RUCH: Krótki, ciężki kłus przechodzący w galop jest charakterystycznym sposobem poruszania się tej rasy. W kłusie kończyny poruszają się nieco zbieżnie.

SZATA: Twardy, prosty włos z dobrze wykształconym podszerstkiem. Na głowie i przedniej stronie kończyn krótki i gładko przylegający. W zależności od długości włosa psy dzielą się na:

długowłose, o sierści długości 7-8 cm na grzbiecie, uszach, szyi, kończynach i ogonie. krótkowłose, o gładkiej sierści długości 3-5cm.

ZĘBY: Białe, mocne, zwarte, siekacze ustawione w jednej linii, zgryz nożycowy.

UWAGA:  Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra umieszczone w mosznie.

Bulterier - wzorzec

KRAJ POCHODZENIA : Wielka Brytania

KLASYFIKACJA FCI:  grupa 3 - teriery, sekcja 2 - teriery typu "bull". Próby pracy nie są wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY:      

Mocno zbudowany i umięśniony, proporcjonalny i ruchliwy. Sprawia wrażenie żywotnego, rezolutnego i inteligentnego. Jego unikalną cechę stanowi opadająca linia kufy (downface) i jajowaty kształt głowy. Niezależnie od wzrostu, psy powinny mieć wygląd samczy, a suki suczy

CHARAKTER:

Bulterier jest nazywany gladiatorem psiego rodu. Pełen ognia i odwagi. Charakteryzuje się zrównoważonym usposobieniem i potrafi być zdyscyplinowany. Choć jest psem upartym, ma wyjątkowo dobre nastawienie do ludzi.

GŁOWA: Długa, mocna i masywna po koniuszek kufy, ale nie toporna. Oglądana z przodu jest jajowata i doskonale wypełniona, bez wklęśnięć i załamań.

Profil łagodnie zagina się ku dołowi od szczytu czaszki po truflę nosową.

Mózgoczaszka między uszami jest prawie płaska.

Trzewioczaszka: Trufla nosowa czarna, jej koniuszek opada do dołu. Nozdrza są dobrze rozwinięte.

Wargi o gładkich liniach, ściśle przylegające.

Uzębienie: żuchwa mocna i głęboka. Zęby są zdrowe, czyste, mocne, dobrej wielkości, regularnie rozstawione. Regularny i kompletny zgryz nożycowy, to znaczy, że siekacze szczęki przykrywają ściśle siekacze żuchwy i są ustawione pionowo.

Oczy: wąskie, ustawione skośnie, trójkątne, głęboko osadzone w oczodołach, czarne lub tak ciemnobrązowe, że wydają się prawie czarne, spojrzenie jest przeszywające. Odległość od czubka trufli nosowej do oka powinna być wyraźnie większa niż odległość od oka do guza potylicznego. Oczy niebieskie lub częściowo niebieskie są niepożądane.

Uszy:  małe, cienkie i blisko siebie osadzone. Pies musi je umieć trzymać pionowo uniesione.

SZYJA: Mocno umięśniona, długa, oglądana z profilu łukowato wygięta, zwęża się od łopatek ku głowie, nie może być luźnego podgardla.

TUŁÓW: Powinien być ładnie zaokrąglony z widocznym wysklepieniem żeber i znaczną głębokością klatki piersiowej, mierzoną od kłębu do mostka. Mostek jest bliżej ziemi niż brzuch. Grzbiet krótki i mocny. Linia grzbietu za kłębem jest prosta.

Lędźwie lekko uwypuklone. Szerokie i muskularne.

Klatka piersiowa: widziana od przodu powinna być szeroka (szeroki front).

Unia dolna od mostka ku słabiznom jest zgrabnie wygięta ku górze.

OGON:          Krótki, nisko osadzony, noszony poziomo. Gruby u nasady, zwęża się stopniowo ku koniuszkowi.

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie: o silnych, okrągłych (w przekroju poziomym) kościach, dających psu mocne oparcie. Ustawione są całkowicie równoległe. U dorosłego psa długość kończyn przednich od ziemi do łokcia, powinna być mniej więcej taka sama jak głębokość klatki piersiowej.

Łopatki: mocne i muskularne, ale nie przeładowane. Powinny być szerokie, płaskie i dobrze przylegające do klatki piersiowej. Od dołu ku górze zgrabnie pochylają się ku tyłowi i tworzą z ramieniem prawie prosty kąt.

Łokcie: proste, mocno przylegające.

Śródręcza: pionowo ustawione.

Kończyny tylne: widziane od tyłu są równoległe.

Uda: muskularne.

Stawy kolanowe: dobrze kątowane.

Podudzia: mocne.

Stawy skokowe: dobrze kątowane.

Śródstopia: krótkie, o mocnej kości aż po łapy.

Łapy: zwarte, w obrysie okrągłe, o dobrze wysklepionych palcach.

RUCH:         

Ma być widoczne, że pies jest dobrze związany, bowiem pokrywa teren krokiem regularnym i swobodnym, charakterystyczny jest długi, dynamiczny wykrok. W kłusie kończyny przednie i tylne pracują równolegle, gdy ruch jest szybszy mogą zbliżać się do siebie. Kończyny przednie mają dobry wykrok, a tylne przy regularnym ruchu bioder i sprężystości stawów kolanowych i skokowych dają dobry napęd.

SKÓRA:       Ściśle przylega do ciała.

OKRYWA WŁOSOWA: Włos krótki, przylegający, jednolitej struktury, lśniący, twardy w dotyku. Zimą pies może mieć miękki podszerstek. Umaszczenie: u białych psów czysto białe. Pigmentacja skóry i łaty na głowie nie stanowią wady. U psów kolorowych kolor powinien dominować nad bielą. Przy psach równej klasy, psa pręgowanego powinno oceniać się wyżej. Dopuszcza się pręgowanie czarne, płowe i rude, a także trójkolorowość. Umaszczenie białe nakrapiane lub z przesianiem jest wadliwe. Błękitne i czekoladowe jest wysoce niepożądane.

WZROST i WAGA:         

Nie ma ograniczeń w tych punktach. Pies musi jednak sprawiać wrażenie, że przy swoim wzroście ma maksymalną masę ciała, odpowiadającą typowi i płci.

WADY:        

Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od stopnia odstępstwa.

UWAGA:     

Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra umieszczone w mosznie.

Rottweiler - wzorzec

KRAJ POCHODZENIA - Niemcy.

PRZEZNACZENIE:  Pies towarzyszący, służbowy i użytkowy.

KLASYFIKACJA FCI:  Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie, rasy pokrewne. Sekcja 2. l Molosy, typ dogowaty. Podlegają próbom pracy.

WYGLĄD OGÓLNY:  Rottweiler jest psem więcej niż średniej wielkości, mocny, ani ciężkiej ani lekkiej, ani charciej budowy, o niezbyt długich nogach. Jego proporcjonalna, zwarta i mocna sylwetka wskazuje na duża siłę. zręczność i wytrzymałość.

PRAWIDŁOWE PROPORCJE:  Długość tułowia mierzona od mostka do guza kulszowego nie powinna przekraczać wysokości w kłębie o więcej niż 15'"c.

MÓZGOCZASZKA:

Czaszka:  Średniej długości, pomiędzy uszami szeroka, linia czoła patrząc z profilu lekko wypukła, guz potyliczny dobrze rozwinięty, lecz niezbyt silnie zaznaczony.

Stop:  Przełom czołowy wyraźnie zaznaczony.

TRZEWIOCZASZKA:

Nos: Dobrze wykształcona trufla nosa. raczej szeroka niż okrągła, ze stosunkowo dużymi nozdrzami, zawsze koloru czarnego.  Grzbiet nosa prosty, u nasady szeroki, łagodnie się zwężający.

Kufa:  Nie powinna sprawiać wrażenia ani wydłużonej ani skróconej w stosunku do mózgoczaszki.

Fafle: Czarne, ściśle przylegające, kąciki warg zamknięte, możliwie ciemna pigmentacja dziąseł.

Szczęki/Uzębienie: Szczęka i żuchwa mocne i szerokie. Uzębienie mocne i kompletne (42 zęby), górne siekacze zachodzą nożycowe na dolne.

Policzki: Uwypuklone łuki jarzmowe.

Oczy: W kształcie migdałów, średniej wielkości, ciemnobrązowe, powieki dobrze przylegające.

Uszy: Średniej wielkości, wiszące, trójkątne, szeroko rozstawione, wysoko osadzone. Skierowane do przodu, dobrze przylegające uszy potęgują wrażenie szerokiej głowy.

SZYJA: Mocna, umiarkowanie długa, dobrze umięśniona, o lekko wysklepionej linii karku, sucha, bez podgardla lub luźnej skóry.

TUŁÓW:

Grzbiet: Prosty, mocny, zwarty.

Lędźwie: Krótkie, mocne i głębokie.

Zad: Szeroki, średniej długości, lekko zaokrąglony, ani prosty ani przesadnie spadzisty,

Klatka piersiowa: Obszerna, szeroka i głęboka (ok.50% wysokości w kłębie), z dobrze rozwiniętym przedpiersiem i dobrze wysklepionymi żebrami.

Brzuch: Słabizny nie podciągnięte.

OGON: Zachowany naturalny, noszony poziomo na przedłużeniu linii grzbietu. W spoczynku swobodnie wiszący.

KOŃCZYNY PRZEDNIE:

Oglądane z przodu proste, ustawione nie za wąsko, przedramiona patrząc z boku proste, nachylenie łopatki do osi poziomej tułowia wynosi ok.45 stopni.

Łopatki: Dobrze ustawione.

Ramię: Dobrze przylegające do tułowia.

Przedramię: Silnie rozwinięte i dobrze umięśnione.

Śródręcze: Lekko sprężyste, mocne, nie strome.

Łapy: Okrągłe, palce mocno zwarte i wysklepione, opuszki twarde, pazury krótkie, czarne i mocne.

KOŃCZYNY TYLNE:

Oglądane z tyłu proste, ustawione nie za wąsko, w swobodnej postawie psa uda w stosunku do kości miednicznej i do podudzia oraz podudzie w stosunku do śródstopia tworzą kąt rozwarty.

Udo: Średniej długości, szerokie i silnie umięśnione.

Podudzie: Długie, mocne, szeroko i plastycznie umięśnione, mocne stawy skokowe, dobrze katowane, nie strome.

Łapy: Nieco dłuższe niż przednie, o mocnych, ściśle zwartych, wysklepionych palcach.

CHODY: Rottweiler jest kłusakiem; w ruchu harmonijny, pewny, energiczny i nieskrępowany, długi wykrok, grzbiet w ruchu stabilny i prosty.

SKÓRA:  Na głowie ściśle przylegająca, przy wytężonej uwadze może tworzyć na czole lekkie fałdy.

SZATA:  Włos tzw. twardy, składa się z włosa okrywowego i podszerstka. Włos okrywowy średniej długości, sztywny, gęsty, mocno przylegający, podszerstek nie może wystawać ponad włos okrywowy. Na tylnych kończynach owłosienie nieco dłuższe.

Umaszczenie: Czarne z wyraźnie odgraniczonymi ciemnorudobrązowymi znaczeniami (podpalanie) na policzkach, kufie, spodzie szyi, klatce piersiowej, nogach, jak również nad oczami i poniżej nasady ogona.

WIELKOŚĆ I MASA:

wysokość w kłębie psa:

61 do 68 cm

61 - 62 cm - mały

63 - 64 cm - średni

65 - 66 cm - duży (optymalna wielkość)

67 - 68 cm - bardzo duży

waga: ok.50 kg

wysokość w kłębie suki:

56 - 63 cm

56 - 57 cm - mała

58 - 59 cm - średnia

60 - 61 cm - duża (optymalna wielkość)

62 - 63 cm - bardzo duża

waga: ok. 42 kg.

WADY:  Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa.

UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.

Jakie psy gryzą najgroźniej - ranking

Bez ludowych mądrości, uprzedzeń i krwistych nagłówków z gazet. Suche fakty. Naukowcy postanowili przeanalizować wypadki pogryzień przez psy i ich skutki. Pod uwagę wzięto ponad 2 tysiące poważnych pogryzień (pominięto zadrapania, uszczypnięcia, płytkie oraz niezbyt rozległe rany; mowa tylko o sytuacjach realnie zagrażających zdrowiu i życiu), w tym 264 śmiertelne. Tak reprezentatywna próba pozwala na analizę, które psy atakują najgroźniej. W statystyce ujęto procent wypadków śmiertelnych, procent wydarzeń, w których ucierpiały dzieci, oraz prawdopodobieństwo trwałych okaleczeń. Wyniki okazały się zaskakujące.

10. Akita

Śmiertelność wypadków: 2%

Okaleczenia: 81%

Wypadki z udziałem dzieci: 67%

9. Bokser

Śmiertelność wypadków: 6%

Okaleczenia: 39%

Wypadki z udziałem dzieci: 19%

8. Labrador

Śmiertelność wypadków: 8%

Okaleczenia: 77%

Wypadki z udziałem dzieci: 70%

7. American pit bull terrier

Śmiertelność wypadków: 9%

Okaleczenia: 55%

Wypadki z udziałem dzieci: 45%

Dane w przypadku pit bulla są o tyle niepełne, że jako jedną rasę ujęto american pit bull terriera, american staffordshire terriera, staffordshire terriera oraz bullterriera, czyli cztery całkiem odrębne rasy. Widać jednak, że TTB (teriery typu bull) zdają się być bardziej opanowane w przypadku ataku – powodują poważne obrażenia znacznie rzadziej niż np. labradory.

6. Owczarek niemiecki 

Śmiertelność wypadków: 11%

Okaleczenia: 60%

Z kolei owczarki niemieckie – najlepsi przyjaciele, geniusze, policjanci oraz przewodnicy niewidomych – atakują ludzi bardziej zaciekle i, jakby to nie zabrzmiało, skuteczniej od okrytych złą sławą pit bulli. Częściej też robią krzywdę dzieciom.

5. Chow chow

Śmiertelność wypadków: 12%

Okaleczenia: 65%

Wypadki z udziałem dzieci: 69%

Wyposażone w pocieszną, misiowatą fizjonomię chow chowy uchodzą raczej za futrzaste maskotki, nie bywają więc kojarzone z zagrożeniem. Tymczasem te trudne w ułożeniu, uparte psy w walce są zaciekłe i bezkompromisowe, sprawiając, że ich atak ma zwykle poważne konsekwencje.

4. Rottweiler

Śmiertelność wypadków: 14%

Okaleczenia: 55%

Wypadki z udziałem dzieci: 56%

Podobnie jak pit bull, rottweiler znajduje się na liście „ras psów uznanych za agresywne” rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Warto wspomnieć, że z pozostałych dziewięciu ras sześć (pies z Majorki, dog argentyński, akbash dog, anatolian karabash, moskiewski stróżujący oraz owczarek kaukaski) w ogóle nie znalazło się w zestawieniu, bo nie odnotowano żadnego wypadku z ich udziałem.

3. Bullmastiff (Presa Canario)

Śmiertelność wypadków: 20%

Okaleczenia: 53%

Wypadki z udziałem dzieci: 33%

Kolejną rasę uznaną w Polsce za szczególnie niebezpieczną, mianowicie psa kanaryjskiego, ujęto razem z bullmastiffem (są to dwie całkowicie odrębne rasy), co nie pozwala rozdzielić tych przypadków. Za to jest na liście tosa – duży pies bojowy, budzący powszechny respekt. W omawianym okresie zwierzę tej rasy zaatakowało jedną osobę, powodując okaleczenie. Równolegle zdarzyły się śmiertelne ataki ze strony m.in. malutkiego pomeraniana, niewiele większego Jack Russell terriera, kilkakrotnie malamutów, beagle’a, border collie, jamnika, bernardyna, a nawet mieszańca mopsa z rottweilerem.

2. Hybrydy wilka

Śmiertelność wypadków: 25%

Okaleczenia: 61%

Wypadki z udziałem dzieci: 92%

1. Husky

Śmiertelność wypadków: 33%

Okaleczenia: 21%

Wypadki z udziałem dzieci: 59%

Pomoże też brak uprzedzeń i niepotrzebnej paniki. Poważne pogryzienia przez psy są wciąż rzeczą relatywnie rzadką. Przykładowo w Polsce około pięciu tysięcy osób rocznie ginie w wypadkach drogowych, a w zdarzeniach z udziałem psów – zaledwie kilka osób; to tysiąc razy mniej. W Stanach Zjednoczonych dziecko jest bezpieczniejsze ze swoim psem niż z członkiem rodziny, jest bowiem sto razy bardziej prawdopodobne, że zginie z ręki swojego rodzica lub opiekuna niż wskutek ataku zwierzaka.

Golden Retriever - wzorzec

WYGLĄD OGÓLNY: Harmonijny, aktywny, mocny, o harmonijnym ruchu; o zdrowym i łagodnym wyglądzie.

CECHY CHARAKTERYSTYCZNE: Łatwy w układaniu, inteligentny i posiadający naturalne zdolności psa aportera.

GŁOWA: Harmonijna, wyraźnie rzeźbiona, mózgoczaszka szeroka; dobrze osadzona na szyi, kufa mocna, szeroka i głęboka. Długość kufy zbliżona do długości mózgoczaszki, od dobrze zaznaczonego stopu do guza potylicznego. Pożądany czarny nos.

OCZY: Ciemnobrązowe, dość szeroko osadzone, w ciemnej oprawie.

USZY: Średniej wielkości, osadzone mniej więcej na wysokości osadzenia oczu.

SZYJA: Dobrej długości, sucha i muskularna.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Łopatki ustawione ukośnie, nogi proste, o mocnej kości, dobrze ustawione pod tułowiem, ich długość jest zbliżona do długości łopatki wraz z ramieniem. Łokcie dobrze przylegające.

TUŁÓW: Harmonijny, zwarty, krótki, głęboki. Dobrze wysklepione żebra. Harmonijna górna linia. Lędźwie mocne i dobrze umięśnione.

KOŃCZYNY TYLNE: Nogi mocne i dobrze umięśnione, dobrze kątowane. Krótkie śródstopie, oglądane ze wszystkich stron proste. Postawa krowia w wysokim stopniu niepożądana.

STOPY: Okrągłe, tzw. "kocie".

OOGON: Osadzony w linii grzbietu, sięgający do stawu skokowego, nieskrócony na końcu, w ruchu noszony w linii grzbietu.

RUCH: Pełen mocy i dynamiczny. Kończyny w ruchu proste, zarówno od frontu, jak i od tyłu. Krok długi i swobodny, bez tendencji przednich kończyn do tzw."hackneya" .

SZATA: Prosta lub sfalowana, gęsty, dobrze chroniący przed wilgocią podszerstek, wyraźnie dłuższe włosy na ogonie, przednich nogach, klatce piersiowej i udach.

UMASZCZENIE : Wszystkie odcienie koloru złotego i kremowego, nigdy czerwony czy mahoniowy.
Kilka białych włosów tylko na piersi dopuszczalne.

WIELKOŚĆ: Wysokość w kłębie: psy 56-61cm (22-24 ins.);suki 51-56cm (20-22 ins.)
WADY: Wszystkie odstępstwa od wzorca stanowią wady, poważne zaś gdy ich nasilenie zakłóca proporcje.

UWAGA: Pies powinien mieć dwa, normalnie wyczuwalne jądra w mosznie.

Cavalier King Charles Spaniel - wzorzec

Kraj pochodzenia : Wielka Brytania     

Użytkowanie : pies do towarzystwa    

Klasyfikacja FCI : grupa 9; sekcja 7, nr 136

WYGLĄD OGÓLNY: żywy, pełen wdzięku, proporcjonalny, z miłym wyrazem.

TEMPERAMENT: wesoły, przyjacielski, pozbawiony agresji i lęku.

GŁOWA I CZASZKA: czaszka prawie płaska między uszami, płytki stop, długość kufy od stopu do czubka nosa ok. 3,8 cm. Nozdrza czarne, dobrze rozwinięte, ale nie obwisłe, trzewioczaszka dobrze wypełniona pod oczami; niepożądana tendencja do wąskiej kufy.

OCZY: duże, ciemne, okrągłe, lecz nie wyłupiaste, szeroko rozstawione.

USZY: długie, wysoko osadzone, mocno opiórowane.

PYSK: szczęka i żuchwa mocne, z doskonałym zgryzem nożycowym   

SZYJA: umiarkowanej długości, nieco łukowata

KOŃCZYNY PRZEDNIE: umiarkowanie rozwinięta klatka piersiowa, dobrze kątowane łopatki, kończyny proste z umiarkowanym kośćcem.

 TUŁÓW: krótki, zwarty, dobrze ożebrowany, grzbiet prosty.

KOŃCZYNY DOLNE: nogi o umiarkowanie mocnym kośćcu, dobrze kątowany staw kolanowy - bez tendencji do postawy krowiej lub sierpowatego podstawiania kończyn.

ŁAPY: zwarte, wysklepione, mocno owłosione.

OGON: długość ogona w proporcji do ciała, dobrze osadzony, noszony wesoło, lecz nigdy powyżej linii grzbietu; może być skrócony - w takim przypadku usuwa się nie więcej jak jedną trzecią długości ogona.

RUCH: swobodny, elegancki, z mocną akcją kończyn tylnych, kończyny przednie i tylne oglądane z przodu i z tyłu poruszają się równolegle. 
Szata: długa, jedwabista, zupełnie bez loków, lekka falistość dopuszczalna, obfite pióra, zupełnie nie trymowana.

MAŚĆ: Blenheim : głęboki kasztanowy kolor łat równo rozmieszczonych na perłowobiałym tle, znaczenia na głowie symetryczne, z wolnym miejscem między uszami na wysoko cenioną plamkę (char. cecha rasy).

Triolour: czarne i białe łaty, równo rozmieszczone z podpalaniem nad oczami, na policzkach, wewnątrz uszu, na klatce piersiowej i pod spodem ogona.

Black & tan: kruczoczarne tło z podpalaniem nad oczami, na policzkach, wewnątrz uszu, na klatce piersiowej i pod spodem ogona; podpalanie powinno być w żywym odcieniu, białe znaczenia niepożądane. Ruby:  jednolity kolor głęboko czerwony, białe znaczenia niepożądane

WAGA: 5,4 - 8 KG pożądany mały, proporcjonalny pies mieszczący się w tym przedziale wagowym.

WADY: jakiekolwiek odstępstwo od podanych cech powinno być uważane za wadę, której ocena powinna stać w proporcji do jej stopnia

Gończy Polski - wzorzec

GOŃCZY POLSKI to oficjalna nazwa przyjęta przez Zarząd Główny Związku Kynologicznego w Polsce w 1983 roku dla piątej (i ostatniej!) rodzimej rasy psów, istniejącej już za czasów Polski szlacheckiej. W 2000 roku Zarząd Główny Związku Kynologicznego w Polsce rozszerzył wzorzec rasy w zakresie dopuszczalnych umaszczeń. Gończy Polski najczęściej występuje w południowej części Polski (głównie Bieszczady, Beskidy, Pieniny i Podhale). Rasa jeszcze nie uznana przez FCI, klasyfikuje się do grupy VI tj. Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne.

GŁOWA: szlachetna i proporcjonalna do całości. Długość mózgoczaszki taka sama co kufa, lekko wypukła. Nie wyrazisty ale wyczuwalny guz potyliczny. Stop słabo zaznaczony. Nos czarny, nozdrza rozwarte. Wargi mięsiste, dobrze pokrywające uzębienie, z niewielką fałda w kącikach szpary pyska. Uzębienie mocne, równe, białe, zgryz nożycowy, komplet zębów pożądany. Oczy średniej wielkości, wyraźnie skośne, ale nie ukazujące białek, powieki nieobwisłe. Uszy zwisające, lekkie, trójkątne, średniej wielkości i osadzone na wysokości zewnętrznego kąta oka, u nasady szerokie, przednim brzegiem przylegające do policzków, u dołu zaokrąglone, pokryte gładką i jedwabistą sierścią.

SZYJA: muskularna, dość gruba, średniej długości, umiarkowanie wzniesiona, w przekroju owalna. Skóra na szyi luźna, ale nie tworząca podgardla.

TUŁÓW: prosty i dobrze umięśniony grzbiet. Kłąb zaznaczony. Szerokie i dobrze umięśnione lędźwie. Zad nie przebudowany i nie ścięty. Klatka piersiowa głęboka i sięgająca do łokcia, przedpiersie miernie zaznaczone, żebra daleko zachodzące. Brzuch łagodnie podkasany.

OGON: średniej grubości sięgający do stawu skokowego, dobrze okryty włosem, ze śladem szczotki. W spokoju opuszczony i wygięty szablasto, w napięciu wznoszony nieco powyżej linii grzbietu.

KOŃCZYNY: kończyny przednie - oglądane z przodu proste, odległość od łokcia do podłoża równa się połowie wysokości w kłębie. Długa i skośnie ustawiona łopatka, do której ramiona ustawione są pod katem lekko rozwartym. Łokcie skierowane do tyłu, ale nie odstające, ani nie wciśnięte. Przedramię proste, suche o przekroju kości owalnym. Śródręcze suche, sprężyste, lekko wychylone do przodu. Łapy lekko owalne i zwarte. Palce wypukłe i lekko wysklepione, pazury ciemne, opuszki o grubej skórze. Kończyny tylne - oglądane z tyłu proste, uda szerokie i muskularne, stawy skokowe nisko osadzone. Łapy jak w kończynach przednich. Wilcze pazury należy usuwać u szczeniąt.

SZATA I UMASZCZENIE: włos krótki, na głowie i uszach jedwabisty, na tułowiu twardy, sztywny i przylegający. Podszerstek gęsty (słabszy latem, obfitszy zimą).

UMASZCZENIE: czarne z wyraźnie odgraniczonym podpalaniem czerwono-brązowym, czekoladowe podpalane oraz rude w różnych odcieniach. Podpalanie nad oczama, na pysku, podgardlu, piersi, wewnętrznej i tylnej stronie ud, w okolicy odbytu, na palcach, na dolnej stronie ogona do 1/3 lub 1/2 jego długości. Małe białe znaczenia na palcach i piersi nie stanowią wady.

WYSOKOŚĆ: w kłębie: pies 55-59 cm, suka 50-55 cm Waga: *

BŁĘDY I USTERKI: wszelkie odchylenia od wzorca powinny obniżać ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia. Zgryz cęgowy, za długi lub za krótki tułów, wysokonożność, jasne okrągłe oko, zbyt cienka kość, niedostateczne wyraźnie ograniczone podpalanie oraz wszelkie inne odstępstwa od wzorca.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: przodozgryz, tyłozgryz, wnętrostwo.

UWAGA: Samce musza mieć dwa, prawidłowo wykształcone jadra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.